نیروگاه خورشیدی Longyangxia Dam Solar Park

در ارتفاعات فلات تبت شرقی، جایی که بادهای سرد با تابش شدید خورشید در صحرای خشک قینهای هم‌نوا می‌شوند، پارک خورشیدی لونگیانگشیا دم (Longyangxia Dam Solar Park) همچون یک اقیانوس عظیم از پنل‌های درخشان گسترده شده و یکی از پیشگامان واقعی هیبرید خورشیدی-هیدرو در جهان است. این پروژه ۸۵۰ مگاواتی فتوولتائیک که بخشی از سیستم هیبریدی با سد لونگیانگشیا (۱,۲۸۰ مگاوات هیدروالکتریک) است و توسط Huanghe Hydropower Development (زیرمجموعه State Power Investment Corporation) توسعه یافته، فاز اول آن (۳۲۰ مگاوات) در دسامبر ۲۰۱۳ و فاز دوم (۵۳۰ مگاوات) در سال ۲۰۱۵ تکمیل گردید؛ تا ژانویه ۲۰۲۶، با عملکرد پایدار بیش از یک دهه، سالانه حدود ۱.۴ تا ۱.۵ میلیارد کیلووات‌ساعت انرژی پاک تولید می‌کند که معادل تأمین برق بیش از ۲۰۰,۰۰۰ خانوار چینی بوده و سبب کاهش تولید میلیون‌ها تن دی‌اکسید کربن می‌شود؛ کاهشی چشمگیر که نقش کلیدی در استراتژی هیبرید چین برای کاهش curtailment (محدودیت تولید) و پایداری شبکه ایفا کرده است.

فناوری به‌کاررفته شامل پنل‌های کریستالین سیلیکونی (از JA Solar و Yingli) با ساختار ثابت زمینی است که بر روی زمین‌های صحرایی مرتفع (با ارتفاع بیش از ۲,۵۰۰ متر) نصب شده‌اند. این پنل‌ها به اینورترهای مرکزی متصل هستند و سیستم انتقال مستقیم ۳۳۰ کیلوولت به یکی از توربین‌های هیدروالکتریک، ادغام هوشمند خورشیدی و هیدرو را ممکن ساخته تا تولید در ساعات کم‌نور (با پشتیبانی هیدرو) پایدار بماند. بهترین شیوه برجسته این پروژه، مدل هیبرید PV-هیدرو است – نخستین در نوع خود در جهان – که curtailment را به شدت کاهش داده (تا ۹۰ درصد در برخی دوره‌ها) و طبق گزارش‌های آژانس انرژی چین در ۲۰۲۵، این رویکرد را به عنوان الگویی موفق برای مناطق خشک و مرتفع ستوده است؛ پنل‌ها بدون نیاز به تمیزکاری گسترده (به دلیل بادهای طبیعی) کارایی بالایی حفظ کرده‌اند.

سرمایه‌گذاری حدود ۹۲۰ میلیون دلاری از منابع دولتی و شرکت‌های انرژی تأمین گردید. توسعه در دو فاز اصلی پیش رفت: فاز اول (۹ کیلومتر مربع) در ۲۰۱۳ و فاز دوم (۱۴ کیلومتر مربع اضافی) در ۲۰۱۵، با اتصال مستقیم به شبکه هیدرو برای انتقال کارآمد. این پارک در زمان راه‌اندازی (۲۰۱۵) بزرگ‌ترین نیروگاه خورشیدی جهان بود و تا سال‌ها رکورددار باقی ماند.

از دیدگاه زیست‌محیطی، لونگیانگشیا با استفاده از زمین‌های بایر و ادغام با سد موجود، تأثیر منفی بر اکوسیستم را به حداقل رسانده و حتی به کنترل فرسایش خاک کمک کرده است. پروژه هزاران شغل در ساخت و نگهداری ایجاد کرده و بخشی از درآمد به توسعه محلی اختصاص یافته است. چالش‌هایی مانند ارتفاع بالا و شرایط آب و هوایی سخت (حل‌شده با طراحی مقاوم پنل‌ها) وجود داشته اما موفقیت آن در ترکیب خورشیدی و هیدرو، الگویی برای پروژه‌های هیبرید بعدی چین (مانند گسترش‌های Gonghe Talatan) شده است.

تا سال ۲۰۲۶، این نیروگاه با ظرفیت ثابت ۸۵۰ مگاوات، همچنان یکی از نمادهای گذار انرژی چین است و نشان می‌دهد چگونه خورشید قینهای، با نوری خستگی‌ناپذیر بر فلات تبت، نه تنها برق، بلکه پایداری و هم‌افزایی با طبیعت را برای آینده‌ای کربن‌صفر می‌آفریند؛ میراثی که از رکورد ۲۰۱۵ تا امروز، نور امید را بر چین می‌تاباند.